Αγέλη

«Η δύναμη του λυκόπουλου είναι η Αγέλη. Η δύναμη της Αγέλης είναι το λυκόπουλο.»

 Σοφά λόγια, που ακούμε σε κάθε Μεγάλη Πυρά, αλλά η αλήθεια είναι πως η σημασία τους έρχεται στην επιφάνεια μόνο κατά την καθημερινή τριβή των παιδιών και των βαθμοφόρων στο πλαίσιο της Αγέλης. Η φετινή κατασκήνωση ήταν η ζωντανή απόδειξη αυτής της δύναμης: επί 13 ημέρες, τα λυκόπουλα έζησαν, πειραματίστηκαν, συνεργάστηκαν και γέλασαν μαζί με όλους εμάς, δείχνοντας πως όταν η Αγέλη λειτουργεί ως ένα σύνολο, μπορεί να πετύχει τα πάντα.

Με οδηγό τον μύθο της «Χαμένης Ατλαντίδας», τα λυκόπουλα ταξίδεψαν σε έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο και περιπέτεια και βοήθησαν τον Μάιλο να ανακαλύψει ξανά αυτόν τον χαμένο πολιτισμό. Μέσα λοιπόν από μια ιστορία χτισμένη γύρω από την εξερεύνηση, τα λυκόπουλα έμαθαν πως η αγάπη για τη φύση, η δημιουργικότητα, η υπομονή και η αλληλεγγύη αποτελούν τα σημαντικότερα εφόδια για κάθε εξερευνητή, και κυρίως για κάθε λυκόπουλο.

Πέρα από τη «Χαμένη Ατλαντίδα» όμως, τα λυκόπουλα ήταν παρόντα και στο Κάτω Σαμικό, με μια χαρακτηριστική, ανεπανάληπτη και εξαιρετική εμφάνιση στη Μεγάλη Πυρά! Τα σκετς και η προετοιμασία της Αγέλης μας έβαλαν όλους τα γυαλιά και δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο περήφανοι! Μικροί και μεγάλοι χαρήκαμε τις ατάκες περί «γλυκούληδων σκορπιών» και «παιδιών κατά της κατασκήνωσης αλλά υπέρ του μουντιάλ». Και, για να τα λέμε όλα, τα σκετς του Αρχηγείου… άγγιξαν την τελειότητα!

Μια και μιλάμε για το Αρχηγείο, αξίζει να σημειωθεί πως η φετινή (σχεδόν απόλυτη) γυναικοκρατία έφερε απίστευτη δημιουργικότητα στην απασχόληση των παιδιών, με νυχτερινά που θα μείνουν στη μνήμη όλων μας μέχρι να ξεπεράσουμε του χρόνου τον ψηλά τεθειμένο πήχη!

Μπορεί η Αγέλη να είχε λιγότερα παιδιά από προηγούμενες χρονιές, όμως αυτό αποδείχθηκε και πλεονέκτημα: όλα τα παιδιά γνωρίστηκαν καλύτερα, δημιουργήθηκαν ουσιαστικοί δεσμοί και η Αγέλη λειτούργησε ως Αγέλη, με κάθε λυκόπουλο να νιώθει αναπόσπαστο κομμάτι της. Γιατί τελικά η δύναμη της Αγέλης δεν μετριέται από τον αριθμό των μελών της, αλλά από τους δεσμούς που τα ενώνουν. Φέτος, αυτοί οι δεσμοί μεταξύ λυκόπουλων αλλά και Αρχηγείου έγιναν πιο δυνατοί από ποτέ, και ελπίζουμε του χρόνου να δυναμώσουν ακόμη περισσότερο!

Ομάδα

Όπως ακριβώς γίνεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έτσι ξεκίνησε και η φετινή μας κατασκήνωση στο Κάτω Σαμικό. Μια όμορφη κατασκήνωση που θα μείνει αξέχαστη για όλους.

6 Ιουλίου 2026

Ξημερώματα... πάντα με την ίδια περίεργη αλλά συγχρόνως όμορφη ενέργεια. Πάντα άυπνοι, αλλά πάντα έτοιμοι.

Οι μεγάλοι γεμάτοι αγωνία, οι μικροί ενθουσιασμό. Αναμένουμε το περίφημο φορτηγό μας για να φορτώσουμε μέσα του ό,τι χρειάζεται, ώστε να στήσουμε το όμορφο χωριό μας, που κάθε χρόνο φιλοξενεί χαρές, παιχνίδια και πολλά χαμόγελα.

Αισίως, το φορτηγό φορτώθηκε και πήραμε το πούλμαν του πηγαιμού. Όλοι κουρασμένοι και όλοι αγχωμένοι για το τι μας περιμένει αυτή την πρώτη μέρα. Πάντα δύσκολη, αλλά πάντα τα καταφέρνουμε... Αυτή και κάθε επόμενη μέρα της προκατασκήνωσης φέρνουμε σε πέρας κάθε δουλειά με επιτυχία, μιας και μεγάλοι και μικροί, με μεράκι και κέφι, ετοιμάζουμε την κατασκήνωση για να τη χαρούμε όλοι μαζί αυτές τις μέρες.

10 Ιουλίου 2026

Η κατασκήνωση είναι πλέον έτοιμη να υποδεχτεί όλα τα παιδιά! Ο χώρος έχει νερό σε κάθε δυνατό σημείο. Οι σκηνές των Λυκοπούλων θα μείνουν για ένα τελευταίο βράδυ μόνες τους, πριν γεμίσουν με τα ράντζα των μικρών μας φίλων. Οι χώροι έχουν ετοιμαστεί κατάλληλα για όλους μας.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή όλοι όσοι με τόσο κόπο χτίσανε αυτή την όμορφη κατασκήνωση να χαρούν τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια στον ξακουστό «Πάγκαλο», παρέα με τον πρόεδρο του χωριού, τον Κουή, που ήρθε να μας ευχηθεί καλή κατασκήνωση.

11 Ιουλίου 2026

Η κατασκήνωσή μας σφύζει από ζωή. Στο μικρό μας χωριό τα τζιτζίκια αρχίζουν να χάνονται μέσα στις φωνές των παιδιών που τρέχουν, παίζουν και κάνουν τις πιο όμορφες κατασκευές για να έχουν τις επόμενες ημέρες.

 Αρχίζουν οι ερωτήσεις:

 «Πότε θα παίξουμε πρωτάθλημα;»

 «Θα πάμε για μπάνιο σήμερα;»

 «Πόσο χρόνο θα έχουμε για να στήσουμε τις πύλες μας;»

 «Τι φαγητό θα φάμε;»

Και συνεχίζουν πάντα, ακόμη κι αν είναι γνωστό πως δε θα δοθεί απάντηση. Τα παιδιά αγωνιούν κι εμείς ακόμη παραπάνω, για να δούμε πώς θα βγάλουμε σε πέρας το πρόγραμμά μας. Πώς θα ξεφύγουμε από την πλαστή πραγματικότητα αυτού του κόσμου και θα βρούμε τον πραγματικό, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.

Τις ίδιες απορίες, όμως, είχε και ένας άλλος άνθρωπος... ένας τύπος που καθόταν όλη του τη ζωή μπροστά από έναν υπολογιστή. Η δουλειά του τελείωσε αναπάντεχα μόλις τον βρήκαν αυτοί που έψαχνε, πριν τους βρει εκείνος. Και πια, αυτός ο τύπος μπροστά από τον υπολογιστή ήταν ο Neo και αυτός που τον έψαχνε ήταν ο Μορφέας. Και τότε όλα, μα και τίποτα, (δεν) έβγαζαν νόημα. Τα παιδιά χρειάστηκε να βοηθήσουν τον Neo να επιλέξει ανάμεσα στην πλαστή πραγματικότητα και την αλήθεια, και τα ίδια, περήφανα και με θάρρος, διάλεξαν την αλήθεια. Το ταξίδι για την αναζήτηση ξεκίνησε... Το Matrix ξεδιπλώθηκε...

Οι μέρες κυλούσαν γεμάτες παιχνίδι, εκπαιδεύσεις, εκμάθηση γνώσεων, σκηνές δράσης, πρωταθλήματα, γέλια και δυστυχώς πολλά, πολλά κέντρα υγείας. (Είμαστε όλοι καλά!) Τα παιδιά χαίρονταν κάθε στιγμή και μαζί τους κι εμείς, που βλέπαμε τον κόπο όλης αυτής της οργάνωσης να πιάνει τόπο.

16–17 Ιουλίου 2026

Οι μέρες πέρασαν γρήγορα και ήρθε η ώρα τα παιδιά να αυτονομηθούν και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις, τις ικανότητες και τη συνεργασία τους μέσα από το διήμερο του explore.

Τα παιδιά που προσπάθησαν για το Χάλκινο Βέλος βρέθηκαν στους αμμόλοφους να τραγουδούν μεταξύ τους, ενώ τα παιδιά του Ασημένιου και του Χρυσού Βέλους πήγαν ως τη μαγευτική λίμνη Καϊάφα, με έναν και μόνο σκοπό: να εντυπωσιάσουν τους αρχηγούς τους! Όλοι κατάφεραν να επιβιώσουν, κάποιοι λίγο πιο εύκολα από άλλους, όμως το μόνο σίγουρο ήταν πως όλοι γέμισαν τα σακίδιά τους με αξέχαστες αναμνήσεις.

18 Ιουλίου 2026

Η μεγάλη μέρα έφτασε. Όλα πηγαίνουν πιο γρήγορα. Προετοιμασίες, καθαριότητες, παστίτσιο και χοτ ντογκ. Όλα ετοιμάζονται για να δεχτούμε τους γονείς και τους καλεσμένους μας για τη Μεγάλη Πυρά. Ήρθε η ώρα να δείξουμε τι καταφέραμε για άλλη μια χρονιά, και ο ενθουσιασμός όλων είναι μεγάλος.

Ήταν μια διασκεδαστική μέρα με πολύ γέλιο και μεγάλες συγκινήσεις. Η Κατερίνα έγινε Ιμπρικάτα, ο Αποστόλης Μαργκάι, και το Αρχηγείο της ομάδας ολοκληρώθηκε ως παρέα με πολλή χαρά.

19–22 Ιουλίου 2026

Οι μέρες αυτές σηματοδοτούν τη λήξη της κατασκήνωσής μας. Το «λύσιμο» αυτού του όμορφου χωριού μας. Η νοσταλγία είναι διάχυτη στον χώρο και οι ετοιμασίες για την επιστροφή τρέχουν με πυρετώδεις ρυθμούς. Κανείς δε θέλει να φύγει, αλλά όλοι αισθανόμαστε γεμάτοι για άλλη μια χρονιά.

Τα σχοινιά γίνονται ματσάκια, το νερό από τις «Φάλαινες» αδειάζει, οι πύλες πέφτουν και τελευταίες... οι σκηνές των παιδιών. Η κατασκήνωσή μας ολοένα και μικραίνει...

Τα παιδιά αρχίζουν να τραγουδούν τα τραγούδια που έμαθαν τις προηγούμενες μέρες, με μια χαρμολύπη στα πρόσωπά τους. Η κούραση βαράει πια κόκκινο, μα τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία, όταν τα χαμόγελα όλων είναι τόσο μεγάλα, αφού μεγάλωναν λίγο λίγο κάθε μέρα.

Η Πυρά Λήξης ξεκίνησε. Η συγκίνηση κορυφώθηκε, τα βέλη και τα έπαθλα δόθηκαν. Τραγουδήσαμε όλοι μαζί, με δάκρυα στα μάτια, το τραγούδι του αποχαιρετισμού. Αμέσως μετά κατευθυνθήκαμε στα ράντζα μας, έτοιμοι να κοιμηθούμε σαν άρχοντες και να αφήσουμε πίσω μας την κούραση των ημερών... Μα κανείς δεν ξέρει πώς είναι αυτό το ξενοδοχείο απείρων αστεριών.

23 Ιουλίου 2026

Το φορτηγό γεμίζει για άλλη μια φορά. Είναι όμως λίγο πιο γεμάτο από πριν. Λίγο πιο γεμάτο με αναμνήσεις, με γέλια. Η μέρα είναι φορτισμένη, η ενέργεια περίεργη. Υπάρχει μια ανυπομονησία για την επιστροφή, όμως στην πραγματικότητα κανείς δε θέλει να φύγει.

Μα είναι απίστευτο πώς αυτό το μέρος έγινε το δεύτερο σπίτι μας. Πώς το ξέρουμε όλοι τόσο καλά, που μπορούμε να περιηγηθούμε στους χώρους του με κλειστά μάτια. Πώς κι αυτό μας έχει πια συνηθίσει και κρατά τα μονοπάτια που στην αρχή βίαια φτιάξαμε... τέσσερα χρόνια πριν.

Ο χώρος μένει πλέον άδειος. Η φύση ξεδιπλώνεται ξανά μόνη της, τα δέντρα θα κοιμηθούν ήσυχα αυτή τη βραδιά. Θα ξυπνήσουν χωρίς τις φωνές των παιδιών, θα σταματήσουν να ακούν ιστορίες και κουτσομπολιά.

Μέχρι την επόμενη φορά...

Άντε και του χρόνου!

Κοινότητα

Μεγάλη Δράση Κοινότητας Ανιχνευτών.

Φέτος επιλέξαμε να πλεύσουμε προς το Βόρειο Αιγαίο και, έτσι, η κινητή μας ξεκίνησε στις 31 Ιουλίου από το λιμάνι του Λαυρίου. Μετά από μια ολόκληρη ημέρα συνεχόμενων απαγορευτικών λόγω καιρού, καταφέραμε τελικά να επιβιβαστούμε και να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας με προορισμό τη Λήμνο!

Η Λήμνος είναι το 8ο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας και, σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί του Ηφαίστου. Στη Μύρινα, λιμάνι και βάση μας, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα την καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού, να μάθουμε για τη χλωρίδα και την πανίδα του, τις διατροφικές συνήθειες των ντόπιων και τα παραδοσιακά εδέσματα, αλλά και να ακούσουμε τους μύθους και τις ιστορίες που το συνοδεύουν. Παράλληλα, ενημερωθήκαμε για τους υδροβιότοπους και τον ιδιαίτερο περιβαλλοντικό πλούτο της Λήμνου.

Τις επτά ημέρες της παραμονής μας στο νησί τις γεμίσαμε με εξερευνήσεις και δράσεις! Κάναμε πεζοπορίες σε κρυφά ξωκλήσια, διανυκτερεύσαμε στο ψηλότερο σημείο του νησιού, τον Προφήτη Ηλία, και επισκεφτήκαμε τις εντυπωσιακές αμμοθίνες, ένα τοπίο που μοιάζει με μικρή έρημο. Περιηγηθήκαμε στις αλυκές και θαυμάσαμε τους μοναδικούς γεωλογικούς σχηματισμούς του νησιού. Είδαμε, έστω και στα κλεφτά, μερικά από τα γραφικά χωριά της Λήμνου και απολαύσαμε το αχανές, αυθεντικό και σχεδόν παρθένο τοπίο της.

Φυσικά, η κινητή μας δεν θα μπορούσε να περιοριστεί μόνο στην εξερεύνηση. Στη Μύρινα προσπαθήσαμε να αφήσουμε κι εμείς το δικό μας μικρό αποτύπωμα. Βάψαμε το νηπιαγωγείο, γεμίζοντάς το με πολύχρωμες ζωγραφιές και παιχνίδια, ώστε να υποδεχτεί με χαμόγελο τη νέα σχολική χρονιά. Παίξαμε προσκοπικά παιχνίδια και παιχνίδι πόλης, επισκεφτήκαμε το κάστρο της Μύρινας και είδαμε από κοντά τα ελάφια που κατοικούν εκεί.

Επιπλέον, πραγματοποιήσαμε έρευνα μαζί με την τοπική κοινότητα, ήρθαμε πιο κοντά στους ανθρώπους του νησιού και δημιουργήσαμε τις δικές μας μπλούζες, κρατώντας ένα ξεχωριστό ενθύμιο από την εμπειρία μας.

Από μια τέτοια περιπέτεια δεν θα μπορούσε να λείπει το φαγητό! Μαγειρέψαμε νόστιμα γεύματα όλοι μαζί, μοιραστήκαμε στιγμές γύρω από το τραπέζι και, φυσικά, δεν παραλείψαμε να δοκιμάσουμε το περίφημο Καλαθάκι Λήμνου.

Η επόμενη στάση μας ήταν ο Άγιος Ευστράτιος, το πιο απομονωμένο νησί του πελάγους. Ένα μικρό νησί με μόλις 120 μόνιμους κατοίκους, χωρίς φαρμακείο, βενζινάδικο ή φούρνο, με ελάχιστους δρόμους και πολύ λίγους τουρίστες. Ένας τόπος μακριά από τη βουή και τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, όπου είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τι σημαίνει να ζει κανείς στην άγονη γραμμή, αλλά και να ανακαλύψουμε την αυθεντικότητα και την ηρεμία του.

Επισκεφτήκαμε το Μουσείο Δημοκρατίας και συμμετείχαμε σε περίπατο με ξενάγηση από ιστορικό, μέσα από τον οποίο γνωρίσαμε τη σημαντική και ιδιαίτερη ιστορία του νησιού, καθώς ο Άγιος Ευστράτιος υπήρξε τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων.

Η διαμονή μας έγινε στο ιστορικό κτίριο της Μαρασλείου Σχολής, λίγο πάνω από τον οικισμό, όπου μας φιλοξένησε ο Δήμος. Πραγματοποιήσαμε έρευνα στον οικισμό, περπατήσαμε στα στενά δρομάκια του, κάναμε τις βουτιές μας και εξερευνήσαμε μια κοντινή παραλία.

Παράλληλα, θέλοντας να προσφέρουμε κι εμείς κάτι στο νησί, καθαρίσαμε την παραλία του χωριού και αναλάβαμε τη σηματοδότηση ενός μονοπατιού μέσα στο πανέμορφο δρυοδάσος.

Ο Άγιος Ευστράτιος είναι ένα ηφαιστειογενές νησί, γεμάτο βελανιδιές και άγρια, ανεπιτήδευτα τοπία. Ιδιαίτερα στη βόρεια πλευρά του νησιού, η θέα ήταν πραγματικά εντυπωσιακή, θυμίζοντάς μας πόσο μοναδική είναι η φύση αυτού του τόπου.

Μία από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες μας ήταν η διανυκτέρευση στην παραλία Αλωνίτσι, μέσα σε ένα σχεδόν σεληνιακό τοπίο, μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο.

Δεν θα μπορούσαμε, βέβαια, να φύγουμε χωρίς ένα αποχαιρετιστήριο γλέντι! Την τελευταία μας ημέρα χορέψαμε όλοι μαζί στη γιορτή που διοργάνωσε ο Δήμος. Ήταν ο πιο όμορφος τρόπος για να κλείσει η κινητή μας στον Άγιο Ευστράτιο — με μουσική, χορό, χαμόγελα και ανθρώπους που μας έκαναν να νιώσουμε πραγματικά καλοδεχούμενοι.

Βοηθητικοί

Πίσω από την κουζίνα: οι βοηθητικοί του Σαμικού

Κάθε κατασκήνωση έχει τις ιστορίες της που ακούγονται γύρω από την Πυρά. Υπάρχουν όμως και κάποιες που γράφονται λίγο πιο πίσω, ανάμεσα σε καζάνια, ταψιά και σακιά με πατάτες. Αυτή είναι η δική μας ιστορία: η ιστορία των βοηθητικών.

Φέτος βρεθήκαμε στο Κάτω Σαμικό μια παρέα παλαιών προσκόπων. Κάποιοι είχαμε ακόμα φρέσκες τις μνήμες από τις σκηνές, κάποιοι είχαμε χρόνια να ξυπνήσουμε με τα τζιτζίκια. Αφήσαμε για λίγες μέρες τις δουλειές και τις υποχρεώσεις μας και ήρθαμε με έναν απλό σκοπό: να είναι τα πιάτα γεμάτα και ζεστά, κάθε μέρα, για όλους.

Η μέρα μας ξεκινούσε πριν ξυπνήσει η κατασκήνωση. Με το πρώτο φως έβραζε το γάλα και η μυρωδιά του πρωινού έφτανε στις σκηνές πριν από το εγερτήριο. Από εκεί και πέρα ακολουθούσε ένας ατελείωτος κύκλος: πλύσιμο, κόψιμο, μαγείρεμα, σερβίρισμα και ξανά πλύσιμο. Όλα αυτά κάτω από τον ήλιο του Ιουλίου, δίπλα σε κατσαρόλες που θα χωρούσαν άνετα ένα λυκόπουλο (μην ανησυχείτε, κανένα δεν μπήκε μέσα).

Την ερώτηση που ακούγαμε πιο συχνά από κάθε άλλη δεν χρειάζεται να σας την πούμε: «Τι φαγητό θα φάμε;». Είχαμε πάντα την απάντηση. Συνήθως όμως την κρατούσαμε μυστική μέχρι την ώρα του φαγητού, για να μη χαθεί η μαγεία.

Η κορύφωση ήρθε, όπως ήταν αναμενόμενο, με τη Μεγάλη Πυρά. Ταψιά με παστίτσιο και χοτ ντογκ για παιδιά, με την κουζίνα να δουλεύει με ρυθμούς που θα ζήλευε και το καλύτερο εστιατόριο. Όταν σβήσαμε τις εστίες και ακούσαμε τα πρώτα γέλια από τα σκετς, ξέραμε πως η κούραση άξιζε.

Δεν ταξιδέψαμε στη «Χαμένη Ατλαντίδα» ούτε μπήκαμε στο Matrix. Κάπου ανάμεσα στις κατσαρόλες, όμως, ζήσαμε το δικό μας μικρό ταξίδι. Χρόνια πριν, εμείς ήμασταν τα παιδιά που έτρεχαν στην ουρά με την καραβάνα στο χέρι, χωρίς να σκεφτόμαστε ποιος είχε σηκωθεί πριν από εμάς για να είναι έτοιμο το πρωινό. Φέτος ήταν η σειρά μας. Και καταλάβαμε πως αυτός ο κύκλος, να σε φροντίζουν όταν είσαι παιδί και να φροντίζεις εσύ όταν μεγαλώσεις, είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι του να είσαι πρόσκοπος για μια ζωή.

Τα βράδια, όταν έκλεινε η κουζίνα, καθόμασταν κάτω από τα αστέρια και λέγαμε ιστορίες από τις δικές μας κατασκηνώσεις. Ήταν ιστορίες για παλιούς αρχηγούς, για σκηνές που πέταξε ο αέρας και για φαγητά που «καήκανε λίγο, αλλά φαγώθηκαν». Ήταν στιγμές που μας θύμισαν γιατί, όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντα βρίσκουμε τον δρόμο πίσω.

Ευχαριστούμε το Αρχηγείο που μας εμπιστεύτηκε και τα παιδιά για τα άδεια πιάτα τους, που ήταν το καλύτερο «ευχαριστώ» που θα μπορούσαμε να πάρουμε.

Άντε και του χρόνου, με τα μαντήλια μας έτοιμα!

Επιτελείο

• Αρχηγείο Συστήματος

  • Καινούργιος Βαγγέλης - Σιρ Χαν

  • Ρόκου Ελένη - Τζίλα

• Αγέλη

  • Σμπρίνη Ζένια - Μάτκα

  • Καλοδήμου Ελισάβετ - Λέυλα

  • Κοκκάλη Χριστίνα - Κάλα

  • Κυλίτη Δήμητρα - Πόνια

  • Κωνσταντινίδης Αλέξης - Βαντάλα

  • Λαμπρινίδου Μυρσίνη - Φενέκ

  • Λιπιάτου Ίριδα - Ράξα

  • Μαλεζά Λυδία - Μέσσουα

  • Μπελεσάκου Ξένια - Καλούμα

  • Χατζοπούλου Αλίκη - Οκυρόη

  • Θανοπούλου Αλκμήνη

  • Καλοπίση Μάια

• Ομάδα

  • Γκούσης Άγγελος - Κόρντοφαν

  • Γαβούρα Κατερίνα - Κασσιόπη

  • Κουρεμένου Έμιλυ - Τσιτάλ

  • Κυριατσούλη Κατερίνα - Ιμπρικάτα

  • Λιπιάτος Νικόλας - Σιμόργκ

  • Νικολουτσοπούλου Μισέλ - Ονύσια

  • Ροζίνος Αποστόλης - Μαργκάι

  • Κεφαλάς Ερμής

  • Μοτσολάρι Γκαμπριέλα

  • Τζαμαλούκα Βερενίκη

• Κοινότητα

  • Γιούνης Γιώργος - Ίκι (Κινητή)

  • Βασιλείου Σοφία - Τζακάλα (Κινητή)

  • Καινούργιος Ευριπίδης - Καρακάλ (Κινητή)

  • Σμπρίνη Ζένια - Μάτκα (Κινητή)

• Βοηθητικοί

  • Αποστόλου Μάριος - Αλεπούς

  • Δεστέφανος Μάριος - Μπαλού

  • Γερμάνης Νίκος - Πόλαρ

  • Καινούργιος Ευριπίδης - Καρακάλ

  • Καλογερογιάννης Γιώργος - Νιλγκάι

  • Κουρεμένος Θάνος - Ρίκι Τίκι Τάβι

  • Στραπατσάκης Χρήστος - Όρκα

  • Φυσερός Γιώργος - Κόνδορας

  • Χασιώτης Πέτρος - Κάστορας

  • Αγγελοπούλου Μυρτώ

  • Καψή Θέμις

  • Οικονόμου Ειρήνη