Εκδρομή Βουνού 40ου, Τζουμέρκα 2025

Όπως και κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το 40ο σύστημα προσκόπων ξεκίνησε για νέες κορυφές, δίνοντας την ευκαιρία σε μικρά και μεγάλα παιδιά να βιώσουν για πρώτη, η για ακόμη μια φορά, όλα αυτά που σημαίνουν βουνό για εμάς. 

Πριν την πορεία για το καταφύγιο, ενθουσιασμός! Αλλά και ανήσυχα βλέμματα, θα βγάλω την πορεία; Μια ανακούφιση με την πρώτη οπτική επαφή με το καταφύγιο, τα κατάφερα! Στο καταφύγιο, ζεστά ροφήματα, ζεστές σούπες και ζεστές κουβέντες. Μια ερώτηση προσκαλεί τη σκέψη μας μακριά από τη βολή του καταφυγίου, θα ξεκινήσουμε για κορυφή αύριο; Μια άλλη ερώτηση συνοδεύει όσους ξεκινούν. Να συνεχίσουμε η να γυρίσουμε; Μια εκδρομή βουνού, ανεξαρτήτως του πόσο ψηλά θα φτάσουμε, επιτρέπει σε όλους μας να αναμετρηθούμε με τα όρια μας, να μάθουμε καλύτερα τους εαυτούς μας αλλά και τους φίλους μας. Αν υπάρχει κάτι ποιο σημαντικό από αυτά που έχει να μας μάθει το βουνό σε μια τέτοια εκδρομή, αυτό είναι τα όσα έχουμε να μάθουμε ο ένας στον άλλον.

Για εμένα, η φετινή εκδρομή βουνού ήταν ξεχωριστή καθώς ήταν η πρώτη μου εκδρομή ύστερα από περίπου 10 χρόνια αποχής. Ζώντας στην Σκανδιναβία τα τελευταία χρόνια, δεν μου έλειψε η επαφή με το χειμερινό βουνό, ωστόσο η διαγενεακή συντροφιά που απαρτίζει την εκδρομή βουνού του 40 είναι κάτι δυσεύρετο. Φέτος στην εκδρομή βουνού είχα την ευτυχία να δω παλιά μου λυκόπουλα σε ρόλους ενεργών η και τέως αρχηγών αγέλης, ομάδας, κοινότητας, και συστήματος. Είχα την χαρά να μοιραστώ μια σχοινοσυντροφιά με παλιά μου λυκόπουλα, πλέον ενθουσιώδεις  ορειβάτες, και να μάθω πράγματα για το βουνό από αυτούς. Είχα επίσης την τύχη να δω τον πρώτο μου Ακέλα, όταν εγώ με την σειρά μου ήμουν λυκόπουλο, να είναι σήμερα γονιός λυκόπουλου του 40. Τέλος είχα την τύχη να δω παλιούς φίλους και να γνωρίσω πολλά νέα παιδιά να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χειμερινό βουνό. 

Με αφορμή αυτήν την εμπειρία της εκδρομής βουνού ήθελα να μοιραστώ τις ακόλουθες σκέψεις με την ευρύτερη οικογένεια του 40ου. 

Πρώτον, ο προσκοπισμός είναι σαν μια μικρογραφία της ζωής. Στα πρώτα μας βήματα, κάποιοι ποιο έμπειροι θα είναι εκεί να μας μάθουνε να περπατάμε. Όταν με την σειρά μας μεγαλώσουμε θα έρθει η σειρά μας να περάσουμε τη γνώση που πήραμε στην νέα γενιά. Αυτή την εναλλαγή των ρόλων που στη ζωή μπορεί να αλλάζουν πρόσημο συχνά και ποικιλοτρόπως, τη μαθαίνουμε ίσως για πρώτη φορά στον προσκοπισμό και εκεί κατ’ εμέ έγκειται η μεγαλύτερη ομορφιά του. Μπορώ να πω πως η ενότητα, η ωριμότητα, η αποτελεσματικότητα, και ο ενθουσιασμός που αντίκρισα στο σημερινό αρχηγείο συστήματος, αλλά και στο δίκτυο που το πλαισιώνει με έκανε να νοιώσω λίγο περήφανος! 

Δεύτερον, με αφορμή το ορειβατικό δυστύχημα στα Βαρδούσια το οποίο συν έπεσε με την ανάβαση μας, όπου 4 έμπειροι ορειβάτες έχασαν την ζωή τους από χιονοστιβάδα, ήθελα να μοιραστώ το εξής. 

Ήταν μια από τις πρώτες μου εκδρομές βουνού, είχαμε ξεκινήσει για κορυφή και εγώ, σίγουρος για τις δυνάμεις μου, ήθελα πάση θυσία να “πιάσω κορυφή”. Ο τότε αρχηγός μου όμως ζυγίζοντας τις συνθήκες και τη δυναμική της ομάδας αποφάσισε πως πρέπει να γυρίσουμε στο καταφύγιο. Στον απολογισμό της δράσης, με δάκρια απογοήτευσης διαμαρτυρήθηκα για την απόφαση του αρχηγού μου να γυρίσουμε. Τα παρακάτω τα έμαθα εκείνη τη μέρα από τους ποιο έμπειρους από εμένα. Το μόνο σημαντικό σε ένα χειμερινό βουνό είναι να γυρίσουμε πίσω με ασφάλεια. Στις αναβάσεις μας προχωράμε όσο μας επιτρέπει το βουνό και οι δυνατότητες της ομάδας μας. Το σεβόμαστε το βουνό, και σεβόμαστε τους εαυτούς μας και τους σχοινο-συντρόφους μας γνωρίζοντας τα όρια της ομάδας μας. Σε μια ανάβαση η μόνη αποστολή είναι η σωστή κρίση και η εγκατάλειψή είναι η μόνη σίγουρη επιτυχία. Έχει κίνδυνους το βουνό, τους ξέρουμε και τους σεβόμαστε, και εμείς οι ίδιοι έχουμε όρια και σε κάθε βουνό τα μαθαίνουμε και λίγο καλύτερα. 

Θοδωρής Καρπούζογλου - Καα

Η γωνιά της Αγέλης

Σεπτέμβριος

Ανάβαση - αποχαιρετήσαμε πολύ αγαπημένα λυκόπουλα και καλωσορίσαμε τη νέα Αγέλη - Το αρχηγείο παρέμεινε το ίδιο με άλλες 2 δυνατές προσθήκες!

Οκτώβριος

Καλωσορίσαμε τη νέα αγέλη! Πολλά παιχνίδια γνωριμίας ώστε να γίνουμε όλοι μια μεγάλη παρέα

Νοέμβριος

Η πρώτη μας Διήμερη Εκδρομή στην Ύδρα!!! Ήρθαμε πιο κοντά! Εξερευνήσαμε το νησί και παίξαμε πολλά πολλά παιχνίδια 

Δεκέμβριος

Ένας μήνα γεμάτος δράσεις: Κατασκευές για το πολύ αγαπημένο μπαζάρ - κάναμε το δικό μας ημερολόγιο!!

+ η καθιερωμένη μας διανυκτέρευση στη λέσχη : είδαμε χριστουγεννιάτικη ταινία, φάγαμε πίτσα και κάναμε έναν τρελό διαγωνισμό πιτζάμας VS την ομάδα!!

Η γωνιά της Ομάδας

«Ανάβαση»

Η Ανάβαση είναι πάντα γεμάτη συναίσθημα, αλλαγές και… εκπλήξεις. Υποδεχτήκαμε νέα παιδιά στην Ομάδα με ενθουσιασμό, ενώ αποχαιρετήσαμε τα μεγάλα μας παιδιά που άνοιξαν τα φτερά τους για τους Ανιχνευτές. Παράλληλα, έγιναν σημαντικές αλλαγές και στα αρχηγεία, γιατί στον Προσκοπισμό όλοι ανεβαίνουμε επίπεδο άλλοι σε βαθμό, άλλοι σε ευθύνες και κάποιοι απλώς σε κούραση. Λίγα δάκρυα, πολλά χαμόγελα και η σίγουρη σκέψη πως κάθε τέλος είναι απλώς η αρχή της επόμενης περιπέτειας.

«Συμβούλιο Τιμής»

Μια ξεχωριστή εκδρομή για τους ενωμοτάρχες και υπενωμοτάρχες μας στο Αλεποχώρι, όπου η Ομάδα ανακάλυψε νέες προσκοπικές γνώσεις και εμπειρίες. Το προσκοπικό κατασκηνωτικό κέντρο μας υποδέχτηκε με ζωντάνια, γέλια και όμορφες στιγμές που θα μείνουν αξέχαστες. Μια μικρή απόδραση που μας θύμισε πως η ευθύνη του Συμβουλίου Τιμής είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι με φίλους!

«The Wall & και κατασκευές bazaar»

Ανεβήκαμε ψηλά στο The Wall για αναρρίχηση, και μετά κατεβήκαμε στη Λέσχη για κατασκευές, μουσική, χαμόγελα… και φυσικά, λίγες (ή πολλές!) πίτσες! Μια μέρα γεμάτη δράση, δημιουργία και χαρά για όλους.

«Εκδρομή Βουνού»

Ξημερώνοντας την Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου, μας περίμενε μια απρόσμενη έκπληξη. Ο οδηγός που θα μας πήγαινε στα Τζουμέρκα… είχε αποκοιμηθεί. Ναι. Καλα ακούσατε. Παρ’ όλα αυτά, και με δύο ώρες καθυστέρηση, καταφέραμε τελικά να ξεκινήσουμε. Ο δρόμος φαινόταν μακρύς και δύσβατος, γεμάτος εμπόδια... και όχι μόνο στο GPS... Όλα έμοιαζαν απαιτητικά, ίσως και αποθαρρυντικά. Όμως βαθιά μέσα μας όλοι ξέραμε ότι έπρεπε να το κάνουμε και θα τα καταφέρουμε. Άλλωστε, δεν είχαμε και άλλη επιλογή!

Και τα καταφέραμε! Εκείνη την ημέρα περπατήσαμε περίπου 11 χιλιόμετρα και ανεβήκαμε στα 1.600 μέτρα, με πολύ απότομη υψομετρική διαφορά. Μέσα σε αυτά τα μέτρα βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια τρομερά απότομη πλαγιά. Τη βλέπαμε και λέγαμε: «Παναγία μου, πότε θα πέσει ο ένας πάνω στον άλλον και θα σκοτωθούμε». Κάθε βήμα συνοδευόταν από βαριά ανάσα, τάματα και προσευχές και την ελπίδα ότι “κάπου εδώ θα τελειώνει”. Κι όμως, παρά τον φόβο και την κούραση, συνεχίσαμε. Βήμα το βήμα, με πείσμα, συνεργασία και αρκετά “20 λεπτά ακόμα”, τα καταφέραμε.

Όταν φτάσαμε, αντικρίσαμε ένα καταφύγιο ζεστό και όμορφο, που μας υποδέχτηκε σαν αγκαλιά ή σαν κουβέρτα μετά από παγωμένο πρωινό. Παρά τις παραξενιές του "καταφυγιά", περάσαμε υπέροχα. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό, οργανωμένο με μεράκι από την ομάδα και τους παλαιούς, και η παρέα μοναδική. Το βουνό αυτό ήταν ξεχωριστό, γιατί μετά από πάρα πολλά χρόνια φιλοξενούσε μια τόσο μεγάλη και ζωντανή ομάδα, γεμάτη ανθρώπους με διάθεση να περάσουν καλά, να περπατήσουν, να ανέβουν, να ζήσουν και να παραπονεθούν λίγο, αλλά ΠΆΝΤΑ με χαμόγελο.

Τη δεύτερη μέρα καταφέραμε να πιάσουμε μια μικρή κορυφή. Το χιόνι δεν μας επέτρεψε να ανέβουμε πιο ψηλά, όμως έδωσε την ευκαιρία σε κάποιους πιο τολμηρούς και πιο έμπειρους να φτάσουν στην κορυφή… και γι’ αυτό είμαστε περήφανοι. Όμως δεν είμαστε περήφανοι μόνο γι’ αυτούς. Είμαστε περήφανοι και για εμάς, που κατακτήσαμε τη δική μας κορυφή γιατί στο βουνό, όπως και στη ζωή, κάθε κορυφή μετράει, όσο μικρή κι αν φαίνεται.

Το τελευταίο βράδυ μας επισκέφθηκε και ο Άη Βασίλης, μοιράζοντας δωράκια (ευτυχώς χωρίς να ζητήσει κάτι, μόνο έναν τάρανδο πήρε από την ομάδα μας). 

Επίσης, έγινε και κάτι για πρώτη φορά σε αυτή τη μεγάλη οικογένεια.. ονομάσαμε την Κασσιόπη, που ήταν για πολλά χρόνια παραπονεμένη για την ατυχία της να πάρει το όνομά της σε άλλο σύστημα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Την επόμενη μέρα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αυτή τη φορά κατεβήκαμε την απότομη πλαγιά από τον δρόμο, με γόνατα που διαμαρτύρονταν και μείον 2 αστραγάλους αλλά καρδιές γεμάτες. Επιστρέψαμε στα σπίτια μας γεμάτοι εμπειρίες, χαμόγελα, χαρές, δώρα και με την αίσθηση ότι ζήσαμε κάτι που θα μας ακολουθεί για πολύ καιρό ακόμη.

Όλο για πιο ψηλά ανεβάσματα.

Η γωνιά της Κοινότητας

Όλα ξεκίνησαν στο γνωστό μέρος! Γλύκωνoς 1 όπου έγινε η πρώτη μας σύνοδος. Οι παλιοί ανιχνευτές ενημέρωσαν τους νέους για τους τρόπους λειτουργίας της κοινότητας. Έπειτα ξεκινήσαμε να προτείνουμε τις δράσεις μας. Οι ιδέες  ήταν πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους και έτσι μας πήρε αρκετή ώρα να συμφωνήσουμε. Τελικά τα καταφέραμε και βγάλαμε έναν πολύ πλούσιο προγραμματισμό τριμήνου, γεμάτο δράσεις με φύση, πολιτισμό, παιχνίδι και προσφορά.

Με την ίδια όρεξη βρεθήκαμε μια εβδομάδα  μετά στο ίδιο μέρος, ντυμένοι με τα καλά μας! Μαζευτήκαμε και ξεκινήσαμε έναν μεγάλο σε ένταση αγώνα debate. Μάθαμε πόσο σημαντικό είναι να επιχειρηματολογούμε για αυτά που νοιώθουμε.  Τσακωθήκαμε πολύ αλλά καταλήξαμε ότι τα δημητριακά μπαίνουν πριν το γάλα.

Ε, πήγαμε και μια βόλτα στη Πάρνηθα γιατί μας είπαν πως της λείψαμε.

Στην λέσχη φέραμε ιδέες για το επιτραπέζιο μας. Καταλήξαμε σε κάτι πολύ περίπλοκο που δεν μπορούμε να σας εξηγήσουμε και τελικά δεν καταφέραμε να τελειώσουμε ( :) ) όμως είναι σε καλό δρόμο και θα το παίξουμε στην ανοιξιάτικη μας εκδρομή!

Η πρώτη μας εκδρομή είχε μεγάλη επιτυχία. Χτυπηθήκαμε καλά στο πλοίο για την Ύδρα και  αφού επιβιώσαμε απολαύσαμε τους ήρεμους ρυθμούς αυτού του μικρού νησιού του Σαρωνικού. Επισκεφτήκαμε το μουσείο της Ιστορίας της Ύδρας , παίξαμε στην αυλή του σχολείου και μαγειρέψαμε τα γεύματα μας. Περπατήσαμε -σχεδόν πετυχημένα- προς έναν κοντινό οικισμό απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα. Οι ανιχνευτές εξερεύνησε τον οικισμό ήρθε σε επαφή με ντόπιους και έτσι πήραμε μια εικόνα για την ζωή στην Ύδρα, μάθαμε για έθιμα τους, πληροφορηθήκαμε για το τουρισμό και μας άνοιξε η όρεξη με τις συνταγές που μοιραστήκανε μαζί μας. Το βράδυ παίξαμε επιτραπέζιο και η διαφορά κρίθηκε στο τελευταίο πόντο κάνοντας το παιχνίδι ένα σοβαρό derby. Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε πολύ νωρίς και ανηφορίσαμε στον Προφήτη Ηλία, ένα μονοπάτι μέσα στο καταπράσινο λόγο της Ύδρας με θέα όλο το νησί. Γυρίσαμε και αφού ετοιμαστήκαμε , επισκεφτήκαμε τους εθελοντές πυροσβέστες της Ύδρας όπου μας κάνανε μια πλούσια επιμορφωτική δράση για το επάγγελμα του πυροσβέστη, τα εργαλεία τους και μια ξενάγηση στο χώρο τους. Ευτυχώς στο γυρισμό το πλοίο ήταν ήρεμο και έτσι χαλαρά φτάσαμε πίσω στην θορυβώδη πόλη!

Κλείνοντας, αφού ολοκληρώσαμε το καθήκον μας απέναντι στο σύστημα με τις κατασκεύες του μπαζάρ ( ναι , πάλι οι δικές μας ήταν οι καλύτερες ) , πήγαμε στις αποθήκες μας και ξεσκονίσαμε τον εξοπλισμό μας γιατί … “the mountain was calling” . Αφού συνοδεύσαμε την ομάδα μέχρι το καταφύγιο, αράξαμε εκεί γιατί έπρεπε να φτιάξουμε κάπως τη φάση ( ήταν όλοι ξενέρωτοι ) και την επόμενη μερα ξεκινήσαμε νωρίς τη διαδρομή μας για την κορυφή του σταυρού στο πολύ συγκινητικό μνημείο που έχει στηθεί για τον ορειβάτη Έρμη Θεοχαράκη . Πολύ χιόνι, πολλές τσουλήθρες πολλή πλάκα.

Η Γωνιά της ΕΠΠ

Το γευστικό ταξίδι σε εθνικ κουζίνες ξεκίνησε τον Νοέμβριο και συγκεκριμένα την Τετάρτη 19/11 δοκιμάσαμε την περσική κουζίνα στο εστιατόριο Pars στο Χαλάνδρι. Μια μεγάλη παρέα 16 παλαιών συνοδευόμενοι από τους αλλά και τις συζύγους. Την πρώτη γενιά παλαιών εκπροσώπησαν επάξια οι Ακέλα της πρώτης διπλής Αγέλης στο 40ο Γιάννης Γαϊτάνος (Μπαγκήρα) και Σπύρος Βουρδουμπάς (Κιμ). 

Στην συνέχεια στην καρδιά της Κυψέλης επισκεφτήκαμε την Τετάρτη 17/12 μια γνήσια Αιθιοπική κουζίνα το Lalibela. Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπάρχουν ορεκτικά στον κατάλογο αλλά μόνο κυρίως πιάτα ενώ η απουσία μαχαιροπίρουνων συνδυάζεται αρμονικά με την τοπική κουζίνα της Αιθιοπίας. Η παρέα αν και μικρότερη από την πρώτη εξόρμηση έδωσε δυναμικό παρών με 8 άτομα.

Μέσα στο 2026 σχεδιάζουμε άλλες 2-3 εξορμήσεις σε έθνικ εστιατόρια, παρουσίαση του πρώτου ελληνικού single malt whiskey, το αποκριάτικό πάρτι, το εαρινό βουνό και  άλλες δράσεις. Μην ξεχνάτε να κοιτάτε τα email σας.

Με προσκοπικούς χαιρετισμούς,

Φώτης Γαϊτάνος - Ίκι

Το Πνεύμα...

Καλοκαίρι 1980 – Η Τριμελής Κοινότητα και το Μυστήριο της Καλλιόπης

Κεφάλαιο 1 – Η Άφιξη των Εκλεκτών

Το 1980 ήταν μια εποχή διαφορετική. Τα καλοκαίρια μύριζαν ρετσίνι και αντηλιακό καρύδα, οι κατασκηνώσεις έμοιαζαν με μικρά βασίλεια χτισμένα στο πεύκο και οι Ανιχνευτές… ήταν συνήθως περισσότεροι από τρεις.

Συνήθως.

Για κάποιο ανεξήγητο συνδυασμό συμπτώσεων, παρεξηγήσεων και αστικών μύθων, η Κοινότητα εκείνη τη χρονιά είχε συνολικά τρία μέλη:

«Ούτε ενωμοτία δεν κάνουμε», ο Στέλιος την ώρα που κατεβαίναμε στο Ηράκλι των Ροβιών.

«Τι ενωμοτία; Ούτε ομάδα ποδοσφαίρου 5×5 δεν βγαίνει…» απάντησα.

Χαμογέλασα. Κάπως το είχα στο μυαλό μου. 

Πριν πάρουμε το ΚΤΕΛ αγοράσαμε ένα κουνελάκι κοντά στο Δημαρχείο των Αθηνών για μασκότ. Ήταν μοιραίο.

Τελικά το λέγαμε «ο Μασκότης».

Δυστυχώς, ο Μασκότης είχε άλλες φιλοδοξίες και αποφάσισε να φύγει από τον μάταιο αυτό κόσμο μέσα στη δεύτερη μέρα. Τον τιμήσαμε όπως του άξιζε: με απόλυτη σιωπή και με ένα «ρε φίλε, σοβαρά τώρα;» 

Προχωρήσαμε προς την κατασκήνωση, όπου μάς περίμενε η θρυλική σκηνή Hilary· δημιούργημα της πρώτης γενιάς εξοπλισμού που είχε στείλει ο παλιός Γ. Βοζίκης από τις ΗΠΑ.

Στη Hilary επικρατούσαν δύο κλίματα:

το κλίμα εσωτερικού θερμοκηπίου,

και το κλίμα εξωτερικής ερήμου.

Γρήγορα καταλάβαμε ότι αν μέναμε μέσα, δεν θα προλαβαίναμε να θρηνήσουμε δεύτερη «μασκότ».

Κεφάλαιο 2 – Το Έπος των Τριών Αιωρών

Με τη σοφία των 15 μας χρόνων, επινοήσαμε τεχνική επιβίωσης που θα ζήλευε ο Bear Grylls.

Βρήκαμε τρία πτυσσόμενα ρατζάκια, τα δέσαμε με σχοινιά σε τρία πεύκα και φτιάξαμε αιώρες-κουνιστές-πλατφόρμες ύπνου στον διάδρομο μεταξύ Ομάδας και Αγέλης.

Τις στήσαμε με τέτοια ακρίβεια που, αν φυσούσε λίγο παραπάνω, θα ξεκινούσαμε εναέρια πτήση προς την Εύβοια.

«Ασφάλεια: ας μη μιλήσουμε καλύτερα»,  όταν οι τρεις κατασκευές άρχισαν να ταλαντεύονται λες και κάναμε γενική πρόβα σεισμού.

Κι όμως, τις λατρέψαμε. Ήταν δροσερές, είχαν θεά τον ουρανό και κάθε βράδυ αποκοιμιόμασταν με ήχους πεύκων, τζιτζικιών και περιστασιακών κραυγών της Ομάδας που έπαιζε κάτι «ομαδικά παιχνίδια» που φαίνονταν πιο βίαια κι από Ολυμπιακούς αγώνες.

Κεφάλαιο 3 – Η Ζωή ως Ενωμοτία

Η Ομάδα είχε μόνο τρεις ενωμοτίες, και εμείς οι τρεις κληθήκαμε να λειτουργήσουμε ως μια… αόρατη τέταρτη.

Είχαμε υπηρεσία, σκοπιές, όλα τα κομφόρ.

Στην υπηρεσία, όμως, παίζαμε σε άλλο επίπεδο. Χωρίς το άγχος της βαθμολογίας, η ζωή ήταν ωραία.

Φτιάχναμε, καθαρίζαμε, μαγειρεύαμε, πειραματιζόμασταν.

Η κορύφωση ήταν το μπασκετ με κεφτέδες.

Τα ταψιά ήταν οι μπασκέτες.

Τα χέρια μας ήταν οι καλύτεροι παίκτες της ανατολικής Ευρώπης.

«Σουτάρω!»

«Όχι, ρε—»

Ο κεφτές κατέληξε στον βαθμοφόρο.

Ο οποίος, ευτυχώς, γέλασε.

Ή τουλάχιστον έτσι νομίσαμε.

Κεφάλαιο 4 – Το Θρίλερ της Σκοπιάς

Η σκοπιά ήταν ένα παρεξηγημένο κεφάλαιο.

Τι να φυλάξεις δηλαδή; Το Ηράκλι το βράδυ ήταν τόσο ήρεμο που ακόμα και τα αγριογούρουνα κοιμούνταν νωρίς.

Το πρόγραμμά μας ήταν απλό:

Μείνε ξύπνιος μέχρι τη 01:00,

μετά κοιμήσου,

και άσε το ξυπνητήρι να ξυπνήσει τον τελευταίο σκοπό.

Ο οποίος ξυπνούσε τον βαθμοφόρο.

Ο οποίος ξυπνούσε… εμάς, υποτίθεται.

Το σύστημα δούλεψε ικανοποιητικά — δηλαδή δεν μας έπιασαν ποτέ.

Και κάπως αυτό αρκούσε.

Κεφάλαιο 5 – Η Επιχείρηση «Καλλιόπη»

Το στρατηγείο μας —οι τρεις αιώρες μας— βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τον διάδρομο που οδηγούσε στην Καλλιόπη της Ομάδας.

Και το γεγονός αυτό, όπως όλοι γνωρίζουν, αποτελεί ιερό προσκλητήριο για σκανταλιές.

Μέσα στο κασόνι της κοινότητας, ανακαλύψαμε έναν θησαυρό:

ένα ζευγάρι walkie talkies με καλώδιο.

Το ένα το κρατήσαμε.

Το άλλο το τοποθετήσαμε —με τη μυστικότητα πρακτόρων της CIA— στον διάδρομο.

Κάθε βράδυ, όταν οι σκοποί περνούσαν για «ανάγκες»…

«Είσαι μόνος σου…;» ψιθύρισα μέσα από το walkie.

«Μη γυρίσεις… πίσω σου…» συμπλήρωνα εγώ.

Ο Στέλιος έκανε κάτι ήχους που υποτίθεται ήταν «παραφυσικοί» αλλά έμοιαζαν περισσότερο με καταπέλτη που μπλοκάρει.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά:

μερικοί σκοποί έφευγαν τρέχοντας με τέτοια ταχύτητα που άφηναν πίσω σύννεφο σκόνης.

Μία φορά κάποιοι έμειναν στη μέση του διαδρόμου αναφωνώντας «Παναγίτσα μου!» τόσο δυνατά, που ξύπνησε ολόκληρη ενωμοτία.

Δεν πειράζαμε κανέναν κακόβουλα — απλώς κάναμε την κατασκήνωση λίγο πιο… κινηματογραφική.

Επίλογος – Ο Μύθος των Τριών

Όταν τελείωσε η κατασκήνωση, φύγαμε με τα σακίδια στον ώμο και μια αίσθηση ότι ζήσαμε κάτι μοναδικό.

Δεν κάναμε μεγάλη δράση κοινότητας.

Δεν φτιάξαμε κάποιες επικές κατασκευές. παρά μόνο τρεις κρεμάλες που όταν τις είδε ο τότε Τοπικός Έφορος, Κάρολος Σικ, ρώτησε "για εμένα είναι"; Φυσικά απαντήσαμε, όχι βέβαια.

Δεν ανεβήκαμε βουνά, δεν κωπηλατήσαμε θάλασσες.

Αλλά καταφέραμε το σημαντικότερο:

να ζήσουμε ένα καλοκαίρι που έμοιαζε με μυστική αποστολή, κωμωδία, περιπέτεια και παιδική τρέλα μαζί.

Και αυτό, για τρεις 15χρονους Ανιχνευτές, ήταν το πιο μεγάλο επίτευγμα απ’ όλα.

Δημήτρης Μπρατόπουλος - Ραν

In Memoriam